"Być jego lalką: Po drugiej stronie czasu, W objęciach Izabeli" - Ewelina Zielaskiewicz
- Pragnienie jest jak ogień. Musisz go unikać, by się nie sparzyć. A obiekt pragnień jest niczym źródełko, z którego ciągle czerpiesz.
Każdy wie, jaki jest finał opowieści Bolesława Prusa. Ale co gdyby można było go zmienić?
Po drugiej stronie czasu: Kolejne pokolenia czytelników zadają sobie to samo pytanie: czy Stanisław Wokulski naprawdę był skazany na nieszczęśliwą, nieodwzajemnioną miłość, jak wymyślił to Prus? Zosia nigdy nie przypuszczała, że dostanie szansę, by poznać odpowiedź.
Podczas przypadkowej wizyty w tajemniczym antykwariacie do jej rąk trafia stare wydanie Lalki. Książka okazuje się portalem, który przenosi Zosię ze współczesnego Gdańska do XIX-wiecznej Warszawy... W sam środek wydarzeń z kart powieści Bolesława Prusa.
Tam poznaje Stanisława Wokulskiego – już nie fikcyjnego bohatera, ale mężczyznę z krwi i kości, który jest gotowy poświęcić wszystko dla upragnionej Izabeli. Mężczyznę, z którym łączy ją więcej, niż jej się początkowo wydaje.
Zosia wie, że jego historia skończy się tragicznie, i nie potrafi się z tym pogodzić. Postanawia zrobić wszystko, by ocalić Wokulskiego przed jego przeznaczeniem...
W objęciach Izabeli: Gdańsk, 2026 rok. Tropem zaginionej Zosi podążają nie tylko przyjaciółka Oliwia i policjant Adam, lecz także pewien mężczyzna, którego z młodą prawniczką łączy burzliwa przeszłość. To on jako pierwszy kieruje swe kroki do tajemniczego antykwariatu, gdzie natrafia na sfatygowany egzemplarz najsłynniejszej powieści Bolesława Prusa. Zaczyna ją czytać, tak jak wcześniej Zosia… i przenosi się prosto do XIX wieku.
Przystojny, ambitny dyrektor firmy, przyzwyczajony do tego, że może mieć wszystko, czego zapragnie, trafia do Zasławka, gdzie zostaje… parobkiem.
Los rzuca go do posiadłości prezesowej Zasławskiej, która właśnie gości u siebie arystokratyczne towarzystwo oraz Wokulskiego i Zosię, zdeterminowaną, by zawalczyć o serce Stanisława.
Początkowo podróżnik pragnie tylko za wszelką cenę wrócić do współczesnego Gdańska. Wszystko zmienia się, gdy do Zasławka przyjeżdża Izabela.
Wykorzystując swój urok osobisty, mężczyzna zaczyna uwodzić arystokratkę. Nic nieznaczący flirt szybko zaczyna wymykać się spod kontroli... a Izabela okazuje się kimś więcej niż pustą, interesowną dziewczyną z kart Lalki.
Czy rozkwitająca relacja podróżnika z Łęcką sprawi, że mężczyzna przestanie rozpaczliwie szukać drogi powrotnej? Co się wydarzy, gdy stanie twarzą w twarz z Zosią – kobietą, której śladem podążył do XIX wieku?
O „Lalce” powiedziano już wiele. Na jej kanwie powstały ekranizacje, a sama historia ma swoich zwolenników i przeciwników. Ja jednak zaliczam się do wielkich miłośniczek, bo to jedna z moich ukochanych lektur. Być może to właśnie dlatego sam pomysł na fabułę serii „Być jego lalką” tak bardzo mnie zaintrygował. Zadajecie sobie zapewne pytanie, czy autorka, która wzięła na tapet niełatwe zadanie, podołała mu? Cóż, w moim odczuciu jak najbardziej!
Bawiłam się świetnie, przenosząc się do świata bohaterów i obserwując, jak Ewelina Zielaskiewicz balansuje między prawdziwą powieścią a własną wyobraźnią. A ta w pierwszym tomie zdaje się poruszać niepewnie, nie zbaczając zbytnio ze ścieżki obranej przez Prusa w pierwowzorze. Dlatego też ta część jest mocniej, w moim odczuciu, zakorzeniona w oryginale, okraszona współczesnym wątkiem i bohaterami, których losy poznajemy w dwóch płaszczyznach czasowych. Autorce udało się uchwycić klimat tamtego okresu, ówczesne przekonania, spojrzenie na rolę kobiety oraz konieczność podążania za aranżowanymi związkami, byle utrzymać się na odpowiednim szczeblu drabiny społecznej.
Muszę się do czegoś przyznać – ja nawet nie wiem, kiedy skończyłam „Po drugiej stronie czasu” i całe szczęście (!), że miałam pod ręką kolejny tom, bo finał zostawia czytelnika z dużym znakiem zapytania i głodem poznania dalszych perypetii tych, którzy nie tylko wybrali się w podróż do XIX wieku, ale i wkroczyli raźnym krokiem na karty powieści, która dziś należy już do klasyków literatury. Autorka widocznie bawi się konwencją i robi to nienachalnie, co sprawia, że te dwa światy, współczesny i przeszły, wzajemnie i płynnie się przenikają, dostarczając czytelnikowi nie lada rozrywki. Bo oto, o ile pierwsza część była bardziej „Lalkowa”, wyraźnie zaznaczając brak możliwości zmiany fabuły książki Prusa, tak w kontynuacji autorka daje więcej przestrzeni, by „wpuścić” do niej współczesny powiew świeżości i więcej charakteru bohaterów z 2026 roku. A niektórzy, musicie wiedzieć, za nic mają konwenanse oraz fabułę pierwowzoru i naginają nie tylko czasoprzestrzeń, ale i to, co wydarzy się na kolejnych kartach książki.
Myślę, że drugi tom, a tym samym większa swoboda dla odchodzenia od „Lalki”, to dobry ruch. Nie tylko w książce mocniej czuć indywidualny charakter autorki, ale staje się ona jednocześnie zaproszeniem do ciągu dalszego i czyni całą historię bardziej nieprzewidywalną. Dzięki czemu czytelnik zdaje się coraz bardziej zainteresowany, w jakim stopniu Ewelina Zielaskiewicz postanowiła „zburzyć” ustalony kiedyś porządek pierwowzoru i nadać mu własny sznyt.
Myślę, że ta alternatywna wersja powieściowa „Lalki” spodoba się zarówno fanom oryginału, którzy mają otwartą głowę i serce, by przyjąć taką jej odsłonę, wzbogaconą o losy współczesnych postaci, jak i miłośnikom książek z motywem podróży w czasie. Seria Eweliny Zielaskiewicz to opowieść o miłości, która musi mierzyć się już nie tylko z ograniczeniami wynikającymi z konwenansów, ale także z różnicy epok, w której przyszło żyć tym, których serca zaczęły bić mocniej. To z jednej strony ukłon dla klasyki literatury, a z drugiej niczym niezmącona, okraszona humorem odsłona, która ukazuje tę historię z zupełnie innej, choć nawiązującej do powieści Prusa, strony. To ciekawe spojrzenie na emocje i postrzeganie świata ludzi żyjących w XIX wieku, ówczesne konwenanse, podziały społeczne i oczekiwania wobec kobiet oraz mężczyzn, a jednocześnie zestawienie tego ze współczesną wizją życia, relacji i niezależności. „Być jego lalką” to opowieść pełna miłości, intryg, szczypty magii, ale także lekkości w interpretacji dzieła, które pokochały kolejne pokolenia. Miałam wobec tej serii duże oczekiwania i... w ogóle się nie zawiodłam. Czekam niecierpliwie na ciąg dalszy!
Komentarze
Prześlij komentarz