"Zakład o cud" - Agnieszka Lis

  

(...) Życie jest, potem przeminie. Jak zima, jak lato. Wszystko przychodzi, potem idzie następne. Nie ma co się spieszyć.

Czasem trzeba wyjechać, żeby naprawdę wrócić do siebie.

Małżeństwo Luizy i Marcina może wydawać się idealne. Świetnie im się powodzi, oboje rozwijają swoje kariery i czerpią z życia w Warszawie tyle, ile się da. Dzieli ich tylko jedno. Święta Bożego Narodzenia. Luiza je kocha i wierzy, że magia świąt potrafi zbliżać ludzi. Marcin najchętniej przespałby ten czas i za wszelką cenę unika rozmów na ten temat. Dlatego im bliżej Bożego Narodzenia, tym częściej para mija się w codziennym pośpiechu, zamiast naprawdę ze sobą rozmawiać. Kiedy kolejna próba Luizy, by zarazić męża świąteczną radością, kończy się fiaskiem, kobieta postanawia spróbować czegoś zupełnie innego. W lutym zabiera Marcina do starego rodzinnego domu nad Biebrzą – z dala od luksusu, wygody i dobrze znanego im rytmu życia. Tutaj natura zagląda w okna, czas płynie wolniej, a sklep otwiera się tylko dwa razy w tygodniu. W tej niezwykłej codzienności zaczynają wracać wspomnienia – o biedzie i bogactwie, o tym, co było kiedyś, i o tym, co oboje próbowali zostawić za sobą. Są też spotkania z mieszkańcami, ciekawskie spojrzenia, życzliwe gesty i porzucony cmentarz, który przypomina, że każda historia ma swoje korzenie. Z dala od domu, do którego przywykli, Luiza i Marcin dostają coś, czego od dawna najbardziej im brakowało: czas, żeby się zatrzymać i naprawdę porozmawiać. Bo niekiedy najważniejsze rzeczy przychodzą wtedy, kiedy przestajemy ich szukać. A na świąteczny cud trzeba chwilę dłużej poczekać.

Czy można nie lubić Bożego Narodzenia? Kiedy rozważam w głowie to pytanie, wydaje mi się, że to niemożliwe. No bo jakże to? To przecież cudowny czas. Najpierw oczekiwania, nastrajania się na ten wyjątkowy okres w roku, kiedy jest po prostu pięknie! Kiedy otoczeni bliskimi przełamujemy się opłatkiem, kiedy znajdujemy chwilę, by przysiąść i czasem, być może tak naprawdę w codziennym zabieganiu, docenić to, co ważne. By celebrować przyjście Jezusa na świat lub tak po prostu – by być razem. Ale kiedy myślę o odpowiedzi na to pytanie drugi raz, to zaczynam dostrzegać furtkę, przez którą przechodzą wszyscy ci, którym Boże Narodzenie kojarzy się z czymś, co wciąż ich boli. Z okresem, który przywołuje przykre wspomnienia, stratę, świadomość, że pewnych osób już nie ma z nami, a pewne wydarzenia na stałe zapisały się w pamięci niczym rana, która się nie zagoiła. Zatem… można nie lubić świąt. 
Marcin zdaje się potwierdzeniem, że są takie osoby. Bo on nie znosi tego czasu i już. Nie chce podać się żonie, która robi wszystko, by zmienił zdanie. Nawet zabiera go do rodzinnego domu swojej mamy, wprawdzie w lutym, ale cóż z tego, by poczuł ten wyjątkowy, zimowy klimat. A ten stanowi pewnego rodzaju stałą w miejscu, w którym króluje zima, cisza i spokój. W otoczeniu pięknych krajobrazów, tworząc część niewielkiej społeczności, małżonkowie zaczynają odkrywać to, czego nie spodziewali się doświadczyć. Czy ten wyjazd, ten zakład o cud, będzie dla nich wygrany? 
Kiedy sięgałam po powieść Agnieszki Lis, od razu wiedziałam, że nie będzie to słodka opowieść, pachnąca piernikami, wypełniona idealnymi kadrami świątecznymi rodem z filmu. I nawet byłabym „zawiedziona”, gdyby tak się stało. Bo historie z klimatem Bożego Narodzenia w tle spod jej pióra, zawsze są czymś więcej. Czasem zbacza z tej świątecznej drogi, zaczyna dotykać tematów, które mogą być niewygodne, ale zawsze są ważne, bo dotyczą ludzkich trosk, które na co dzień może wolelibyśmy zamieść pod dywan. „Zakład o cud” to opowieść o odkrywaniu tajemnic z przeszłości, o bolesnych wspomnieniach, o poszukiwaniu świątecznej magii, która nie jest ukryta w ozdobach, dziadkach do orzechów i girlandach. Ona często jest schowana głęboko w naszych sercach, które są zamknięte na celebrowanie tego czasu z określonego powodu. Autorka nie tylko dopuszcza bożonarodzeniową antypatię, ale także pokazuje, jak łatwo w codziennym zabieganiu zapomnieć o tym, co ważne. Jak trudno przychodzi nam dopuszczenie do siebie tego, co nas boli, a co spychamy na margines, by nie rozdrapywać starych ran. I może to właśnie konfrontacja z samym sobą jest tym prawdziwym cudem? A także pozwolenie sobie na to, by odkryć siebie na nowo.

Podsumowując:

„Zakład o cud” to powieść, która pokazuje, że żyjemy w świecie, który nieustannie każe nam za czymś pędzić. Tymczasem może się okazać, iż dopiero po czasie zauważymy, że po drodze zgubiliśmy… samych siebie. Agnieszka Lis uświadamia także, iż wydarzenia minionych lat, rodzinne tajemnice determinują nasze wybory, ale również lęki, które nosimy w sobie, zupełnie nieświadomi tego, skąd pochodzą. To niespieszna opowieść, która pod pozornie lekką otoczką skrywa drugie dno. A to pokazuje, że prawdziwe cuda dzieją się wówczas, kiedy otworzymy serce na szczerą rozmowę i zaakceptujemy to, iż druga osoba czuje inaczej. To słodko-gorzka historia, która rozgrywa się na tle pięknego, wręcz dziewiczego nadbiebrzańskiego krajobrazu, który staje się przestrzenią, by zwolnić. By zrozumieć, że nawet jeśli nasze życie jest idealne, to jeśli „poszperamy” głębiej, może się okazać, że potrzebujemy chwili oddechu, by poznać siebie na nowo. Bo może czasem warto się zatrzymać i zastanowić, czy na co dzień nie tracimy z oczu tego, co najważniejsze - umiejętności prawdziwego celebrowania i doświadczania życia, zamiast jedynie przemierzania go w pośpiechu…?

 

Książkę można zamówić tutaj: KLIK

 

[wpis sponsorowany przez wydawnictwo Harde]