"Zanim zapomni o nas wiatr" - Marlena Wittstock - patronat medialny

 

Może miłość nie przychodzi, gdy człowiek jej szuka, ale kiedy nie oczekuje już niczego.

Nad brzegiem Raduni, rzeki niosącej pamięć o utraconych marzeniach i nadzieję na lepsze jutro, rozpoczyna się opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejszą próbę.

Alicja Dobrowolska opuszcza rodzinny dwór w Dobrowicach, by w Gdańsku rozpocząć wspólne życie z Juliuszem Bogusławskim – młodym inżynierem i oddanym sprawie niepodległości działaczem. Młodzi i zakochani wierzą, że szczęście zostało im dane raz na zawsze. Jednak nadciągająca wojna wystawi ich miłość na próbę, jakiej żadne z nich nie potrafi sobie wyobrazić.
Joanna Lewicka z determinacją walczy o swoją przestrzeń w świecie medycyny, udowadniając, że w zawodzie zdominowanym przez mężczyzn jest miejsce również dla kobiety chirurga. Czy wojna przekreśli wszystko, na co tak ciężko pracowała, czy też stanie się początkiem drogi, która odmieni nie tylko jej życie, lecz także ją samą?
"Zanim zapomni o nas wiatr", trzeci tom cyklu Na Pomorzu, to poruszająca historia rozgrywająca się podczas I wojny światowej i w pierwszych latach odrodzonej Polski. To opowieść o przemijaniu, nieprzewidywalności losu, odwadze, jakiej wymaga rozpoczynanie życia od nowa i wyborach, z których każdy ma swoją cenę.

Przepraszam dawne uczucie, że nowe uważam za pierwsze... Że znów kocham, choć wydawało mi się, że miłość, ta prawdziwa, jest tylko jedna. Że dana nam jest na całe życie, a my pełni nadziei, celebrujemy ją każdego dnia, głęboko wierząc, że ukochana osoba już zawsze będzie obok, że będzie w naszym sercu. Jednak los często pisze własne scenariusze, miesza w naszym życiu, stawiając przed nami kolejne wyzwania. I przed naszym sercem, które czasem jest złamane, zranione. Któremu czasem się wydaje, że już nigdy nie zdoła wybić rytmu uczucia, które skieruje do kogoś nowego. 
O cyklu Marleny Wittstock napisałam już wiele dobrego. Nie mogło być inaczej, skoro „Na Pomorzu” uważam za jedną z najlepszych serii, jakie miałam okazję przeczytać w tym roku. Autorka w niezwykle barwny, a jednocześnie nasączony wrażliwością sposób splata ludzkie losy, często dramatyczne, z historią. A ta wdziera się pod strzechy, do ich codzienności, serc, by zaburzyć rzeczywistość, a nierzadko również odebrać tych, których kochają… 
Ostatni tom niesie ze sobą pomruki wojny. To ona wybrzmiewa w tle, determinując losy postaci. Autorka ponownie stawia na pierwszym miejscu kobiety, portretując ich siłę, ale i słabości, które wszak nie są obce nikomu. Zabiera nas do walczących o ludzkie życie lekarzy, którzy poświęcają własne życie, by nieść pomoc bliźniemu. Nie sposób w tym miejscu wspomnieć o Joannie, która jawi się w powieści, jako postać niezniszczalna. Jako orędowniczka wiedzy medycznej, nadziei i pokrzepienia dla młodych kobiet, które kształci, by pomagały realizować zadania, jakie przyświecają jej samej. I chociaż ta postać wzbudza w nas podziw, nie jest bohaterką, która jest niezłomna i bez skazy. Ona również potyka się pod pręgierzem wydarzeń, a te nie szczędzą jej cierpienia i konieczności zmierzenia się ze stratą i własnymi uczuciami. 
Uważam, iż fakt, że to właśnie kobiety stają się wspólnym mianownikiem serii Marleny Wittstock, jest jej ogromną siłą. Autorka nie tworzy porcelanowych, nieskazitelnych postaci, ale te, którym nieobce jest cierpienie, błędy oraz decyzje, które bezpowrotnie zmieniają ich życie. Nie szczędzi im trudnych wyborów na tle zawodowym, tym, których dokonują, kierowane powinnością, bądź cudzym dobrem, bywa, że stawianym wyżej niż własne, ale także tych, które wypływają prosto z serca i często są tymi z serii najtrudniejszych.

Podsumowując: 
 
W serii „Na Pomorzu” to Radunia zdaje się wyznaczać rytm życia bohaterów. To jej szum towarzyszy bolesnym chwilom, ale także radosnym powrotom, które wypełniają serce miłością do ukochanego regionu. To ona pozostaje niezmienna pomimo burz, wojennej zawieruchy i uczuciowych zawirowań. Jest niemym świadkiem ludzkich dramatów, niespełnionych marzeń, ale i nadziei, która potrafi odrodzić się nawet po największej stracie. „Zanim zapomni o nas wiatr” to opowieść o kobiecej odwadze, determinacji, ale także o tym, że mimo najszczerszych chęci nie wszystko można ocalić… Czasem coś rozbija się niczym porcelana i nawet jeśli próbujemy posklejać rozsypane kawałki, już nigdy nie będzie takie samo. Tak jak nie każdego można zatrzymać, nie z każdą stratą łatwo się pogodzić… Ale nawet w tych momentach, kiedy życie odbiera nam siły, kiedy ból ściska serce tak mocno, że trudno złapać oddech, wciąż warto walczyć! O siebie, o miłość, o szczęście, o drugą szansę. O nowe - już inne - ale nadal nasze… życie. Bo nawet jeśli coś się kończy, nie oznacza to, że nie zaczyna się coś innego. Nie musimy wymazywać przeszłości ani zapominać o tym, co było dla nas ważne. Możemy nieść te wspomnienia ze sobą, nawet jeśli niektóre wciąż bolą. I mimo wszystko odnaleźć w sobie siłę, by zbudować swój świat na nowo. Polecam! 
 
Książkę można zamówić tutaj: KLIK

 
[wpis sponsorowany przez wydawnictwo Szara Godzina]
 

Komentarze

instagram

Copyright © NIEnaczytana