"Wszystko na ostatnią chwilę" - Jakub Bączykowski - patronat medialny

 

- Czasem człowiekowi naprawdę wystarczy, że ktoś go wysłucha i nie próbuje od razu poprawiać całego świata.

Są momenty w roku, kiedy wszystko, co odkładaliśmy na później, wraca do nas ze zdwojoną siłą – i nie ma znaczenia, że w powietrzu unosi się zapach choinki.

Grudniowy Kraków przyspiesza, sklepy pękają od świątecznych zakupów, a w niewielkim mieszkaniu po babci wciąż działa jeden z niewielu punktów w mieście, w którym można na chwilę zapomnieć o samotności. Salon Fryzjerski RITA pachnie choinką i kawą, a rozmowy, które się w nim toczą, rzadko kończą się na fryzurze.
Rita od lat jest tą, do której inni przychodzą z problemami, bo umie zamienić pół godziny w fotelu w coś więcej niż strzyżenie. Tym razem to ona sama balansuje na granicy wytrzymałości – między telefonami od brata, zmianami, które w sobie dostrzega i listą spraw do zamknięcia przed świętami, która z każdym dniem robi się dłuższa, a nie krótsza.
Wszystko na ostatnią chwilę to opowieść o ludziach, którzy siadają w jej fotelu z problemami, których nie przykryje świąteczna atmosfera. I każdy z nich zostawia w tym salonie kawałek siebie, a później wraca do świątecznego pędu. Bo prawdziwe święta zaczynają się nie wtedy, gdy zapala się pierwsza gwiazdka na niebie, ale wtedy, gdy ktoś w końcu mówi to, co przez cały rok trzymał w sobie.


Czasami bardziej skupiamy się na innych niż na sobie. Zawsze gotowe, by pomóc. By wysłuchać, rozwiązać kolejny problem, wciąć na siebie emocje drugiej osoby, bo przecież „ogarniemy”. Niczym dowódca w maratonie życia, wszystko pod kontrolą, opanowane do perfekcji. I każdy myśli sobie, że jesteśmy niezniszczalne. My-kobiety jesteśmy przecież silne i niezależnie od okoliczności jesteśmy w stanie odnaleźć w sobie niespożyte pokłady energii i empatii, byle pomóc. Co jednak kiedy ta, która zawsze ma otwartą głowę i serce, by wesprzeć, sama owego wsparcia potrzebuje…? 
Jakub Bączykowski wszedł do mojej głowy! Nie otwierałam drzwi, a jednak niepostrzeżenie się do niej wślizgnął, szybko przeanalizował to, co czuję i stworzył historię. Z jednej strony ciepłą, pachnącą igliwiem oraz aromatem korzennych przypraw, a z drugiej tak pełną zrozumienia dla nas-kobiet. Bo oto Rita i jej salon, który stał się miejscem wyjątkowym nie tylko przez wzgląd na fryzjerskie umiejętności właścicielki, ale przede wszystkim na jej wsparcie, mądrość życiową i otwartość na ludzkie troski, znów otwiera drzwi, by zaprosić cię do siebie. Byś poczuła się wysłuchana, zrozumiana, przytulona, a czasem po prostu pokrzepiona w twoich problemach, które nie znikają nawet pomimo zbliżającego się, najbardziej magicznego czasu w roku. 
Autor porusza w swojej powieści wiele tematów. Trudności w związku, w relacjach z dziećmi, a nawet z… samym sobą. On nie prawi morałów, on pozwala, by słowa płynęły. A te układają się w kilka zwyczajnych historii, z których wybrzmiewa tak bardzo wyczuwalna potrzeba, by móc się wygadać. By móc wyrzucić z siebie to, co nas uwiera, zrzucić z pleców balast niepewności, wątpliwości i nie usłyszeć kolejnego oceniającego głosu. Bo czasem lepiej usłyszeć przyjazne milczenie niż ponownie zderzyć się z tym, co często serwuje nam świat, który nie potrafi zaakceptować „inności”. A ta ma wiele twarzy. Czasem ma oblicze kobiety, która związała się z młodszym mężczyzną, po pięćdziesiątce jest w ciąży i ma prawo być szczęśliwa. Czasem twarz matki, która bierze na siebie kolejne zobowiązania, by dorastająca córka miała wszystko to, co gwarantuje jej rówieśniczą „akceptację”. Bywa, że ma oblicze żony, która rozlicza się z mężem z każdego wydatku, ale nie widzi, iż czasami przemoc nie ma wymiaru fizycznego… Te wszystkie historie są tak życiowe, wybrzmiewa z nich niezwykła dojrzałość, a wiele z nich po prostu trafiają w sam środek czytelniczego serca, by pocieszyć, potrząsnąć, a nade wszystko zostawić z wartościową refleksją, która ukoi. Zwłaszcza kiedy autor trafia z historią swojej bohaterki na inną kobietę, która też cały czas ogarnia i czasami czeka, aż ktoś spyta, czy nadal da radę…? Albo sama dostrzeże, że nie musi być zawsze silna, bo słabość i przyznanie się do niej, nie jest żadną porażką.

Podsumowując:

„Święta robią z relacji rentgen” – te słowa z powieści Jakuba Bączykowskiego wyjątkowo trafnie zdają się podsumowywać to, co zazwyczaj dzieje się w okresie przed Bożym Narodzeniem. Pozwalamy się porwać wir przygotowań, zapominając o tym, co ważne. Zbyt zajęci tym, by było idealnie, poddenerwowani, że nie wszystko idzie zgodnie z planem, że nie zdążymy ze wszystkim… Zupełnie jakby ta nieidealna wersja świąt była najgorszym podarunkiem, jaki możemy dostać. Taką rózgą od życia, która zastępuje miejsce radości, a wszak to ona powinna wypływać z celebrowania Bożego Narodzenia. Może właśnie dlatego nie warto? Może nie warto zostawiać na ostatnią chwilę niewypowiedzianych słów, niezaleczonych ran, naprawy naderwanych więzi? Warto na pewno odetchnąć i dostrzec, że są rzeczy, na które zawsze powinniśmy mieć czas. A ten podarowany drugiemu człowiekowi nigdy nie jest chwilą straconą, bo prawdziwe święta zaczynają się właśnie wtedy, kiedy znajdujemy w sobie odwagę, by podzielić się tym, co tak długo tłumiliśmy w sobie... Bo nic nie jest ważniejsze i cenniejsze, niż bliskość, otwartość i świadomość, że nie jesteśmy sami. Szczególnie w święta. Nowa książka autora to ciepła, dojrzała, otulająca, pełna zrozumienia historia, która uświadamia, że może nie wszystko trzeba zrobić przed świętami, ale niektórych rzeczy nie warto odkładać… na ostatnią chwilę. Polecam!
 
Książkę można zamówić tutaj: KLIK

 
[wpis sponsorowany przez wydawnictwo Czwarta Strona]

 

Komentarze

instagram

Copyright © NIEnaczytana